του Τσιλφόγλου Δαμιανού, εκπαιδευτικού.
1. ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Ο
παππούς μου ονομαζόταν Δαμιανός Τσιλφόγλου .Eίχε γεννηθεί και ζούσε με την
οικογένειά του σε ένα ορεινό χωριό του Πόντου στην επαρχία Νεοκαισάρεια του νομού
Ν. Σεβάστειας. Το χωριό είχε μεγάλη λίμνη, βοσκοτόπια και το επίθετό της οικογένειας
ήταν Υφαντόπουλος πιθανόν ,επειδή ήταν υφαντές. Οι τούρκοι όμως τους ανάγκασαν
να επιλέξουν την αλλαγή στο ένα από τα δύο: Τη θρησκεία ή το επίθετο. Αυτοί επέλεξαν το επίθετο που το άλλαξαν και το έκαναν Τσιλφόγλου.
Κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής
ο Δαμιανός ήταν πέντε χρονών. Οι Τούρκοι ξεκλήρισαν όλη την οικογένεια .Σκότωσαν
την εγκυμονούσα μάνα του, τα τέσσερα αδέρφια του και τον πατέρα του μπροστά στα
μάτια του. Η αδερφή του παππού ,η θεία Σουλτάνα, πήρε το παιδί και το παρέδωσε
σε μία οικογένεια Τούρκων γειτόνων τους για να το φυλάξουν, με την προοπτική
μόλις ηρεμήσει η κατάσταση να πάει να το πάρει. Η θεία μου κατέφυγε στην Ελλάδα και ένα χρόνο μετά πήγε στην Τουρκία και τον έφερε με ασφάλεια στην Ελλάδα.
Αρχικά
τους πήγαν .Τελικά εγκαταστάθηκαν στο τουρκοχώρι
Σάντοβο ,τη σημερινή Καλλιθέα.
Υπήρχαν
τρεις ρίζες Υφαντόπουλοι. Κάποιοι ,όταν ήρθαν στην Ελλάδα δήλωσαν το ελληνικό
όνομα. Ο παππούς μου κράτησε το τουρκικό για να μπορέσει να βρει τα χαμένα
αδέλφια του! Οι φήμες λένε πως ένας αδελφός
γλίτωσε .( Εγώ κάποια στιγμή εντόπισα στο διαδίκτυο ένα άτομο με το όνομα Ναπολέοντας
Τσιλφόγλου ο οποίος ζει στο Μαϊάμι ).
2.
ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ
Κατά
τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο πατέρας μου ,ο Κώστας Τσιλφόγλου , ήταν
στο σπίτι του παππού. Εκεί είχανε κρύψει ένα 17χρονο για να μην τον συλλάβουν
οι Γερμανοί. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στο σπίτι και βρήκαν τον 17χρονο ο πατέρας
μου ,που ήταν μικρό παιδάκι, τον τραβούσε από το πόδι και δεν τον άφηνε να
φύγει .Οι Γερμανοί τελικά δεν συνέλαβαν τον 17χρονο.
3.ΕΜΦΥΛΙΟΣ
ΠΟΛΕΜΟΣ
Κατά
τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου ο στρατός είχε φυλάκια περιμετρικά του χωριού.
Ήταν
τόσα πολλά τα πτώματα των ανθρώπων γύρω από το χωριό και η δυσωδία τόσο έντονη που
τα «καρτάλια»( γυπαετοί) κατέβαιναν από
τον Όλυμπο και έτρωγαν τα πτώματα των ανθρώπων.
Στην Καλλιθέα μετά τον πόλεμο τα εγκαταλελειμμένα πυρομαχικά στην περιοχή
αποτελούσαν με μεγάλο κίνδυνο για τους κατοίκους.
Μία μέρα ένα συμμαθητής του πατέρα μου βρήκε μία
χειροβομβίδα, την πέταξε αλλά ευτυχώς δεν έσκασε!