Tων μαθητών Μαριάμ και Στέφανου Μπλιάμπλια
Η ιστορία της οικογένειάς μου
Η προγιαγιά μου, η Ουρανία, γεννήθηκε το 1919 στο Σοχούμ της Ρωσίας. Μεγάλωσε μέσα σε μια πολύτεκνη οικογένεια με πέντε παιδιά, τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι, την ίδια, που ήταν και η μεγαλύτερη. Η οικογένειά της ήταν αγροτική και βαθιά θρησκευόμενη. Από μικρή έμαθε να ζει με πίστη, αγάπη και σεβασμό προς τον Θεό. Μάλιστα, κάθε Κυριακή περπατούσαν πολλές ώρες νηστικοί για να φτάσουν στην εκκλησία και να κοινωνήσουν. Η πίστη τους ήταν η δύναμή τους στις δύσκολες εποχές που ακολούθησαν.
Μετά τη δίωξη των
Ποντίων από την Τουρκία, πολλοί Έλληνες κατέφυγαν είτε στην Ελλάδα είτε στη
Ρωσία. Η οικογένεια της προγιαγιάς μου έφυγε από την Τραπεζούντα και εγκαταστάθηκε στο Σοχούμ της Ρωσίας, όμως τα
πράγματα άλλαξαν όταν επικράτησαν οι μπολσεβίκοι. Οι Έλληνες άρχισαν να
διώκονται και να ζουν μέσα στον φόβο. Οι άνθρωποι που δούλευαν τη γη
αναγκάζονταν να παραδίδουν τη σοδειά και τον κόπο τους στο κράτος χωρίς καμία
ανταμοιβή.
Ο πατέρας της, ο
παππούς Κώστας, δεν μπορούσε να δεχτεί αυτή την αδικία. Προσπαθούσε με κάθε
τρόπο να κρατήσει την οικογένειά του ζωντανή και αξιοπρεπή, όμως οι συνθήκες
γίνονταν όλο και πιο δύσκολες. Έτσι μαζί με τη γυναίκα του Παρθένα και τα πέντε παιδιά τους ,την Ουρανία και τέσσερα αγόρια, πήραν τη μεγάλη απόφαση να αφήσουν πίσω το
σπίτι, τα χωράφια και όσα είχαν χτίσει με κόπο και να φύγουν για την Ελλάδα.
Το ταξίδι ήταν πολύ
δύσκολο και γεμάτο ταλαιπωρία. Χρειάστηκε να περιμένουν αρκετό καιρό για να
πάρουν τις απαραίτητες άδειες. Όταν τελικά ξεκίνησαν, ταξίδευαν με όποιο μέσο
έβρισκαν, με κάρα, ζώα και πλοία γεμάτα κόσμο. Οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι,
κουρασμένοι και φοβισμένοι. Παιδιά χάνονταν μέσα στο πλήθος και πολλές
οικογένειες χωρίζονταν. Παρ’ όλα αυτά, κρατούσαν μέσα τους την ελπίδα ότι θα
ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή.
Η μητέρα της
προγιαγιάς μου ,η Παρθένα, πήρε μαζί της τις εικόνες του σπιτιού και το καντήλι τους. Ήταν
ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, γιατί τους θύμιζε την πίστη και το σπίτι που άφησαν
πίσω.
Φωτο 1(Το καντήλι κατασκευάστηκε το 1899 όπως αναγράφεται επάνω .Υπάρχουν περίτεχνες εγ- χαράξεις κειμένων και μοτίβων. Συγκεκριμένα το κοσμούν μοτίβα λουλουδιών και γεωμετρικά σχέδια. Στο πάνω μέρος του καντηλιού ,στο καπάκι ,υπάρχουν χαράξεις με κυριλλικούς χαρακτήρες. Οι κυριλλικοί χαρακτήρες είναι το αλφάβητο που χρησιμοποιείται για τη γραφή της ρωσικής και άλλων σλαβικών γλωσσών )
Όταν έφτασαν στην
Ελλάδα γύρω στο 1950, εγκαταστάθηκαν αρχικά στον Πειραιά. Οι συνθήκες όμως ήταν
πολύ δύσκολες και οι πρόσφυγες αντιμετώπιζαν συχνά καχυποψία από τους ντόπιους.
Παρ’ όλα αυτά, με εργατικότητα και υπομονή προσπάθησαν να σταθούν ξανά στα πόδια
τους.
Λίγο αργότερα, ο
αδελφός του προ προπαππού Κώστα τους κάλεσε στον Καλαμώνα Δράμας, όπου υπήρχαν
καλύτερες συνθήκες για να ασχοληθούν ξανά με τη γεωργία. Εκεί η προγιαγιά μου Ουρανία γνώρισε τον προ παππού μου, τον Χαράλαμπο, που μετέφερε φορτία με το κάρο του.
Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και αργότερα μετακόμισαν στην Καβάλα, όπου
δημιούργησαν την οικογένειά τους.
Απέκτησαν τρία παιδιά: τον Νίκο, τον Απόστολο και τη γιαγιά μου, τη Σεβαστή.
2
Φωτο2 (Στη φωτογραφία απεικονίζεται ο προ προπάππος μας Κώστας Μαχαιρίδης η προ προγιαγιά Παρθένα ,που τα χέρια της κρατάει τη γιαγιά Σεβαστή, και πίσω η δασκάλα του χωριού Καλαμώνα , λίγο έξω από την Καβάλα .Σε αυτό εγκαταστάθηκε τελικά η οικογένεια ,όταν ήρθε στην Ελλάδα από το Σοχούμ της Ρωσίας.)
H προγιαγιά μου εργάστηκε αρχικά στα καπνομάγαζα και αργότερα στο νοσοκομείο της Καβάλας μέχρι τη σύνταξή της. Ήταν δυναμική γυναίκα, γεμάτη καλοσύνη και αγάπη για την οικογένειά της.
Εγώ πρόλαβα να τη
ζήσω στα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Θυμάμαι πόσο μου άρεσε να κάθομαι στην
αγκαλιά της και να ακούω τις ιστορίες της. Μέσα από τα λόγια της γνώρισα τις
δυσκολίες, τον πόνο αλλά και τη δύναμη που είχαν οι άνθρωποι εκείνης της
εποχής. Αυτές οι ιστορίες έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα μου και αισθάνομαι χρέος να
τις κρατήσω ζωντανές και να τις μεταφέρω και στα δικά μου παιδιά.
Η προγιαγιά μου
συνήθιζε να λέει: «Ο άνθρωπος, όταν έχει πίστη στον Θεό, μπορεί να τα καταφέρει
όλα». Αυτή η φράση θα με συνοδεύει πάντα στη ζωή μου. Αιωνία της η μνήμη, αλλά
και όλων των Ελλήνων που ξεριζώθηκαν και αγωνίστηκαν για μια νέα πατρίδα και
μια καλύτερη ζωή.
3
Φωτο 3 ( Οι προ προπαππούδες μου Κώστας και Παρθένα με τα έγγαμα παιδιά τους.)
Η γιαγιά μου η Σεβαστή παντρεύτηκε τον Δημοσθένη και απέκτησαν πέντε παιδιά :τον Αντώνη, την Ουρανία, τον Χαράλαμπο, την Ελευθερία και τη μητέρα μας Γεωργία.
Μαριάμ και Στέφανος Μπλιάμπλιας