της μαθήτριας Μπατσίλα Αναστασίας
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο χωριό Κρανιά Ελασσόνας ζούσε ο προ προπάππος μου Γιώργος Μπατσίλας , ένας άρρωστος και μοναχικός άνθρωπος μετά το θάνατο της προ προγιαγιάς μου. Όταν ένα πρωί μπήκανε Γερμανοί στο χωριό , για να το κάψουν, μπήκαν και στο σπίτι του προ προπάππου μου. Αυτός όμως δεν μπορούσε να σηκωθεί για να σωθεί .Οι Γερμανοί τότε τον σήκωσαν, τον έβγαλαν από το σπίτι ,τον άφησαν σε μία πέτρα ,του έδωσαν μια κουβέρτα να έχει μαζί του και μετά έκαψαν το σπίτι χωρίς τον προ προ προπάππο μου μέσα. Εμένα μου κάνει πολύ εντύπωση που λυπήθηκαν τον προ προπάππο μου ενώ δεν λυπήθηκαν τα παιδιά ακόμα και τα μωρά.
Αυτή την ιστορία εγώ την έμαθα το φετινό Πάσχα του 2026 , όταν μου την αφηγήθηκε ο παππούς μου ο Γιώργος Μπατσίλας για τον συνονόματο προπάππο του ,Γιώργο Μπατσίλα από το χωριό Κρανιά Ελασσόνας.