ΠΛΑΤΩΝ ΣΤΩΙΚΙΔΗΣ - Μαθητική εργασία .Υπεύθυνη καθηγήτρια Ζιάρα Θεοδώρα, Θεολόγος

 

https://drive.google.com/file/d/1nmUt83CR7vnejZdeKuxh8F37H8VFpUC7/view?usp=drive_link

                                 Πλάτων Στωικίδης (1877-1970) Πρωτοψάλτης. Φωτογραφία του 1950.

Πρωτοψάλτης του Ναού του Αγ. Αχιλλίου

Από τον Νίκο Παπαθεοδώρου
nikapap@hotmail.com

Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα η Λάρισα έχει αναδείξει μεγάλες προσωπικότητες της ιεροψαλτικής. Υπερέχει, όμως, όλων ο Πλάτων Στωικίδης. Ήταν αυτός ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνθηση, διάδοση και διαμόρφωση της εκκλησιαστικής μουσικής και του ύφους της απαγγελίας της (1).

Ο Πλάτων Στωικίδης γεννήθηκε το 1877 στο Καραδερί Αττάλειας της Μ. Ασίας. Σε μικρή ηλικία η οικογένεια καταδιωκόμενη από τους Οθωμανούς κατέφυγε αρχικά στην Κύπρο και στη συνέχεια στα Ιεροσόλυμα. Εδώ διδάχθηκε μαζί με τα πρώτα γράμματα και τη βυζαντινή μουσική στην Πατριαρχική Σχολή της Σιών. Άσκησε το λειτούργημά του αρχικά σε αναλόγια της Βηθλεέμ και στη συνέχεια σε Αίγυπτο, Κύπρο, Τήνο, Πρέβεζα, Αγρίνιο, Άμφισσα, Λαμία και τελικά στη Λάρισα, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Στην πόλη μας έφθασε το 1915 (2) και διορίστηκε πρωτοψάλτης στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου. Τον επόμενο χρόνο (1916) νυμφεύθηκε τη Βιργινία Μάντζιου, Λαρισαία κόρη, με την οποία απέκτησαν πέντε τέκνα, την Αγγελική, τον Παναγιώτη, τον Γεώργιο, τον Νικόλαο και την Ειρήνη. Το 1924, με εισήγηση του Μητροπολίτη Λαρίσης Αρσενίου, διορίστηκε Πρωτοψάλτης στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγ. Αχιλλίου, όπου παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Κατά το χρονικό διάστημα 1930-1940 παρέδιδε ιδιωτικά μαθήματα βυζαντινής μουσικής σε μεμονωμένους μαθητές στο σπίτι του ή και σε ολιγομελείς ομάδες στον Μητροπολιτικό Ναό. Το διάστημα αυτό διετέλεσε και καθηγητής της Ιερατικής Σχολής της Μητροπόλεως Λαρίσης.

Έπειτα από την καταστροφή που υπέστη ο ναός του Αγ. Αχιλλίου από τον μεγάλο σεισμό της 1ης Μαρτίου 1941 και τους ιταλογερμανικούς βομβαρδισμούς, ο πολιούχος της Λάρισας οδήγησε τους ενορίτες και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, εν αγνοία τους, να στήσουν μια πρόχειρη ξύλινη παράγκα για να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, στο σημείο ακριβώς όπου είχε οικοδομηθεί ο πρώτος βυζαντινός ναός του Αγίου Αχιλλίου του 6ου μ.Χ. αι. Μικρό παιδί καθώς ήμουν τότε, θυμάμαι ότι η παράγκα μετά το 1945 αναμορφώθηκε και πήρε μορφή πρόχειρης τρίκλιτης βασιλικής. Στο δεξιό αναλόγιο του ναού αυτού συνέχιζε να δεσπόζει η καλλικέλαδη παρουσία του πρωτοψάλτη Πλάτωνα Στωικίδη.

Με πρότασή του στον Μητροπολίτη Δωρόθεο το 1948 ίδρυσε την πρώτη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής. Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου υπήρξαν από τους πρώτους μαθητές του και ο γράφων, 10ετής ων, βρέθηκα για ένα μικρό διάστημα στο αναλόγιό του κατά τις κυριακάτικες λειτουργίες. Θυμάμαι ότι τα μαθήματα τα Σχολής γίνονταν τις απογευματινές ώρες μέσα στην εκκλησία, η φοίτηση ήταν διετής και στο τέλος τα αδέλφια μου πήραν και το σχετικό δίπλωμα, μια επίσημα χαρτοσημασμένη βεβαίωση, υπογεγραμμένη από τον Μητροπολίτη Δωρόθεο και τον δάσκαλο-πρωτοψάλτη Πλάτωνα Στωικίδη. Ανάμεσα στους άλλους, λίγους θα έλεγα, μαθητές της Σχολής συγκράτησα τον Γεώργιο Δουβαλόπουλο (επιφανή δικηγόρο αργότερα, πρόεδρο επί σειρά ετών του Δικηγορικού Συλλόγου και υποψήφιο δήμαρχο της πόλης), ο οποίος στη συνέχεια ανέλαβε το αριστερό αναλόγιο (λαμπαδάριος) του ναού του Αγ. Νικολάου, του οποίου υπήρξε και ενορίτης.

Πέραν όλων αυτών, όμως, ο Πλάτων Στωικίδης έχει επιπλέον να επιδείξει και σημαντικό ανέκδοτο μελουργικό έργο και έχει καταγράψει πολλά δημώδη άσματα, γραμμένα με τη σημειογραφία της βυζαντινής μουσικής (παρασημαντική). Το γεγονός αυτό στάθηκε ικανό ώστε να του απονείμει ο πιστός λαός τον τίτλο του «Νέστορος της Βυζαντινής Μουσικής».

Ήταν ένας άνθρωπος ευρείας αντιλήψεως και μορφώσεως. Συγγραφέας, με πολλές θεολογικές γνώσεις, λογοτέχνης και δόκιμος ποιητής. Έχω στη βιβλιοθήκη μου το βιβλίο του «Εγκόλπιον Χριστιανού», έκδοση του 1932 από τον εκδοτικό οίκο του Σωτηρίου Σχοινά στον Βόλο. Στο μικρών διαστάσεων αυτό βιβλίο, 128 σελίδων, ο συγγραφέας ερμηνεύει και εξηγεί με απλό και κατανοητό τρόπο όλα όσα τελούνται από τους κληρικούς στις διάφορες λατρευτικές τελετές του ετήσιου κύκλου εορτών της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας. Προηγείται θερμή αφιέρωση του πονήματός του στον Μητροπολίτη Λαρίσης και Πλαταμώνος, χωρίς να τον κατονομάζει. Πρόκειται βεβαίως για τον Αρσένιο, προκάτοχο του Δωροθέου, του μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Στον πρόλογο που ακολουθεί, εξηγεί τους λόγους που τον ώθησαν να προβεί στην έκδοση του βιβλίου αυτού και καυτηριάζει την αμάθεια των εκκλησιαζόμενων για τα τελούμενα εντός του ναού.

Ο γιος του Νικόλαος Στωικίδης (3) μου έχει αναφέρει ότι επιπλέον έγραψε σενάρια, θεατρικά έργα, διηγήματα μέχρι και ευθυμογραφήματα, πολλά από τα οποία δημοσιεύθηκαν στον τοπικό Τύπο, αλλά και σε εφημερίδες και περιοδικά σε άλλες πόλεις. Επίσης, έγραψε και 78 ποιήματα θρησκευτικού περιεχομένου, τα οποία δημοσιεύθηκαν στα περιοδικά «Ηχώ του Βυζαντίου» της Θεσσαλονίκης και «Αγιορείτικη Βιβλιοθήκη» του Βόλου.

Πρέπει ακόμα να αναφέρουμε ότι ως Μικρασιάτης πρόσφυγας διετέλεσε πρόεδρος των προσφύγων της περιοχής και συνέβαλε στη δημιουργία του οικισμού της Γιάννουλης για την εγκατάσταση των προσφύγων. Εν συνεχεία διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου οικισμού κατά το διάστημα 1925-1928. Ο Δήμος Γιάννουλης για να τον τιμήσει έδωσε το όνομά του σε έναν από τους δρόμους του.

Ο Πλάτων Στωικίδης απεβίωσε το 1970 σε ηλικία 93 ετών.

 

———————————————————

[1]. Σαΐτης Κων.: Πλάτων Στωικίδης-Βησσαρίων Ναούμ, ο δάσκαλος και ο μαθητής. Δύο ιεροψαλτικές μορφές της Λάρισας στις αρχές του 20ού αι. «Θεσσαλικά Μελετήματα», τόμ. 5ος (2015), σελ. 221-232.

[2]. Στωικίδης Νικόλαος: Η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Λάρισας, εφ. «Ελευθερία», φύλλο της 24ης Σεπτεμβρίου 2011.

[3]. Ο Νικόλαος Στωικίδης ήταν πολύ γνωστός στην κοινωνία της Λάρισας. Το 1959 ίδρυσε στη Γιάννουλη το Αστεροσκοπείο, έναν επίγειο σταθμό επιτήρησης και παρατήρησης των τεχνητών δορυφόρων και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην αστρονομία και την παρατήρηση. Στην υλοποίηση του έργου του συνέβαλαν πολλοί επιφανείς Λαρισαίοι και διάφοροι φορείς της πόλης μας. Το 1988 παραχωρήθηκε στον Δήμο Λαρισαίων. Απεβίωσε στην Αθήνα πλήρης ημερών το 2020.

 

 

          

Πλάτων Ν. Στωϊκίδης

Ο Πλάτων Ν. Στωϊκίδης (Μ. Ασία 1876 - Λάρισα 1970) ήταν πρωτοψάλτης της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης, ιδρυτής της πρώτης σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Λάρισας και λόγιος. Με την ιδιότητα του προέδρου της «Επιτροπής αποκατάστασης των διαμενόντων στη Λάρισα και την ευρύτερη περιοχή Θρακών και Μικρασιατών προσφύγων», συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία του προσφυγικού οικισμού στη Γιάννουλη με τη διανομή γεωργικού κλήρου.

Βιογραφία

Ο Πλάτων Στωϊκίδης γεννήθηκε το 1876 στην Πισιδία (Καραδερί) της Μικράς Ασίας. Κυνηγημένος από τους Οθωμανούς ο χήρος πατέρας του Νικόλαος κατέφυγε με τους δυο μικρούς γιούς του στην Κύπρο. Μετά τον θάνατό του, ο μεγάλος γιος μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ ο Πλάτων τέθηκε υπό την κηδεμονία ενός θείου του στα Ιεροσόλυμα. Μαθήτευσε στην Πατριαρχική Σχολή της Σιών και διδάχτηκε την ψαλτική τέχνη από τον πρωτοψάλτη του Ναού της Αναστάσεως Αγαθάγγελο Κυριαζίδη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του περιπλανήθηκε σε Βηθλεέμ, Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και Κύπρο, ασκώντας το επάγγελμα του ιεροψάλτη.

Στην Κύπρο συντάχθηκε με τους τριακόσιους Κυπρίους υπό την αρχηγία του πολιτευτή Μιχαήλ Χατζηγιάννη και συμμετείχε σαν έφεδρος στα απελευθερωτικά δρώμενα της Κρήτης, όπου και τραυματίστηκε χωρίς επακόλουθα. Στα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα εντάχθηκε στα αντάρτικα σώματα κατά των κομιτατζήδων, υπό την αρχηγία του Κώστα Γαρέφη.  

Εργάστηκε σαν πρωτοψάλτης σε Τήνο, Πρέβεζα, Αγρίνιο, Άμφισσα και Λαμία και το 1915 σε ηλικία τριάντα εννέα ετών έφθασε στη Λάρισα. Νυμφεύθηκε τη Βιργινία Μάντζου και απέκτησαν έξι παιδιά. Από το 1915 έως το 1924 διετέλεσε πρωτοψάλτης του Αγίου Νικολάου και κατόπιν έως το 1953 πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Αχιλλίου.

Μουσικό και διδακτικό έργο

Επί σειρά ετών δίδασκε τη Βυζαντινή μουσική σε μεμονωμένους μαθητές, αλλά το 1948 με τη συγκατάθεση και συμπαράσταση του Μητροπολίτη Λαρίσης Δωρόθεου, μετέπειτα Αρχιεπισκόπου, ίδρυσε την πρώτη σχολή Βυζαντινής μουσικής «Άγιος Αχίλλιος» υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως. Ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής και δίδασκε αμισθί στο παλαιό ξύλινο παράπηγμα του Αγίου Αχιλλίου. Από το 1948 έως το 1953, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε σε ηλικία 77 ετών, στη σχολή φοίτησαν δεκάδες μαθητών από την ευρύτερη περιοχή του νομού Λαρίσης, οι οποίοι υπηρέτησαν τον Ιερατικό κλάδο ως ιερείς και ιεροψάλτες. Μεταξύ των μαθητών του και ο πρωτοψάλτης Κωνσταντίνος Κωστούλης, ο οποίος το 1981, ως πρόεδρος του Συλλόγου Ιεροψαλτών «Κοσμάς ο Μελωδός», προέβη σε ανασύσταση της σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου.

Εκτός από τη διδασκαλία της Βυζαντινής μουσικής ασχολήθηκε με την σύνθεση έργων. Άφησε ανέκδοτα μελοποιημένα μαθήματα και δημώδη άσματα γραμμένα με τη Βυζαντινή σημειογραφία.

Συγγραφικό έργο

Ήταν μέλος του Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών Θεσσαλίας. Έγραψε θεατρικά έργα, ποιήματα θρησκευτικού περιεχομένου, ευθυμογραφήματα και διηγήματα για την περίοδο που βρισκόταν στη Μακεδονία, πολλά από τα οποία δημοσιεύθηκαν στον τοπικό τύπο της Λάρισας και στα περιοδικά «Αγιορείτικη Βιβλιοθήκη» του Βόλου και «Ηχώ του Βυζαντίου» της Θεσσαλονίκης. Το 1932 εξέδωσε το «Εγκόλπιον Χριστιανού» από τις εκδόσεις Σωτηρίου Σχοινά στον Βόλο, σε πέντε χιλιάδες αντίτυπα, στο οποίο περιγράφει, ερμηνεύει και εξηγεί όσα τελούνται από τους κληρικούς στις διάφορες λατρευτικές τελετές της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

Η αποκατάσταση των Θρακών και Μικρασιατών προσφύγων και η δημιουργία του οικισμού της Γιάννουλης

Πρόσφυγας από μικρή ηλικία ο Πλάτων Στωϊκίδης ευαισθητοποιήθηκε ιδιαιτέρως από τη μεγάλη εθνική ήττα στη Μικρά Ασία και το επακόλουθο προσφυγικό δράμα. Από το 1922 ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη συνέρρεε και στη Θεσσαλία, διαβιώντας σε εξαιρετικά σκληρές συνθήκες. Το κράτος διένειμε οικογενειακές σκηνές και κουβέρτες για την προσωρινή στέγασή τους, αλλά τα προβλήματά τους ήταν αναρίθμητα. Σε μια Ελλάδα με ανοιχτές τις πληγές των πολέμων της δεκαετίας 1912-1922 και μια οικονομία υπό κατάρρευση, η απότομη αύξηση του πληθυσμού επέτεινε τα αδιέξοδα.

Το 1923 η ανάγκη για την αποκατάσταση των προσφυγικών πληθυσμών και τη μόνιμη ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία οδήγησε στην εφαρμογή του νόμου για τις απαλλοτριώσεις, ο οποίος είχε ψηφιστεί από το 1917. Η Αγροτική Μεταρρύθμιση του Ελευθερίου Βενιζέλου η οποία πρόβλεπε την απαλλοτρίωση ιδιωτικών και Δημόσιων καλλιεργήσιμων γαιών και τη διανομή τους σε ακτήμονες, φαινόταν ως η μοναδική λύση για την διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του κράτους, την αναβάθμιση της αγροτικής οικονομίας και την αναζωογόνηση της ελληνικής κοινωνίας. Τη διαχείριση της αγροτικής αποκατάστασης ανέλαβαν από κοινού η ιδρυθείσα για τον σκοπό αυτό Επιτροπή Απαλλοτριώσεων, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων και  το Υπουργείο Γεωργίας,  σε συνεννόηση με τις κατά τόπους επιτροπές των προσφύγων.

Λόγω της πολύπλευρης μόρφωσης και της κοινωνικής ευαισθησίας που διέκριναν τον Πλάτωνα Στωϊκίδη, του προτάθηκε να αναλάβει την προεδρία της «Επιτροπής αποκατάστασης των διαμενόντων στη Λάρισα και την ευρύτερη περιοχή Θρακών και Μικρασιατών προσφύγων», η οποία συστάθηκε από τους πρόσφυγες για τη διεκδίκηση μεριδίου στις απαλλοτριώσεις. Πράγματι, η επιτροπή αυτή σε συνεργασία με τους αρμόδιους παράγοντες του Υπουργείου Γεωργίας επέλεξαν προς απαλλοτρίωση μια έκταση στην αγροτική περιοχή της Γιάννουλης, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τη Λάρισα και συγκεκριμένα στο κτήμα Χαροκόπου.

Οι μεγάλες ιδιοκτησίες του θεσσαλικού κάμπου, δηλ. τα μουσουλμανικά τσιφλίκια που είχαν αγοραστεί από Έλληνες κεφαλαιούχους, προσφέρονταν για απαλλοτριώσεις, αλλά οι ριζοσπαστικές καινοτομίες της αγροτικής πολιτικής δεν έγιναν αποδεκτές χωρίς αμφισβητήσεις. Η ιδιότητα του προέδρου της επιτροπής των προσφύγων κατέστησε τον Πλάτωνα Στωϊκίδη αποδέκτη των αντιδράσεων ορισμένων τοπικών συμφερόντων. Απορρίπτοντας το οικονομικό δέλεαρ που του προσφέρθηκε προκειμένου να υποδείξει προς απαλλοτρίωση άλλη περιοχή μακράν της Λάρισας, δέχτηκε απειλές και προπηλακισμούς με αποκορύφωμα τη χειροδικία από δύο εγκάθετους, ενώ αναχωρούσε από τον Μητροπολιτικό ναό για το σπίτι του. Απτόητος από τις αντιδράσεις και, προκειμένου να επισπευστεί η διαδικασία απαλλοτρίωσης της προταθείσας περιοχής, ταξίδεψε κατ’ επανάληψη στην Αθήνα με δικά του έξοδα, για να ζητήσει την αρωγή του ιδιαίτερου γραφείου του Ελευθερίου Βενιζέλου, παλαιού του γνώριμου από τη συμμετοχή του στα απελευθερωτικά δρώμενα της Κρήτης. Στη συνεδρίαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων της 27ης Απριλίου 1925 ελήφθη η απόφαση υπ’ αριθμόν 163 για την απαλλοτρίωση δυο χιλιάδων στρεμμάτων (2.000) του κτήματος Χαροκόπου, τα οποία διανεμήθηκαν σε καλλιεργητές πρόσφυγες με κλήρωση.

Την τριετία που ακολούθησε (1925-1928) διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος του νεοσύστατου προσφυγικού οικισμού της Γιάννουλης, ασκώντας ταυτοχρόνως και αμισθί τα καθήκοντα του Γραμματέα. Ζητούμενα ήταν όχι μόνο η διεύρυνση των απαλλοτριώσεων, αλλά και η επίσπευση των χρονοβόρων διαδικασιών των απαλλοτριώσεων, των κτηματογραφήσεων, των κληρώσεων και των διανομών. Στη συνεδρίαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων της 21ης Ιανουαρίου 1928, ελήφθη η απόφαση υπ’ αριθμόν 257 για τη συμπληρωματική απαλλοτρίωση πέντε χιλιάδων εξακοσίων ογδόντα εννέα στρεμμάτων (5.689) του κτήματος Χαροκόπου.

Εκτός από γεωργικό κλήρο 70 στρεμμάτων, η αποκατάσταση περιλάμβανε και μια πλινθόκτιστη οικία δυο δωματίων με αυλαγά ενός στρέμματος. Σαν παλαιός πρόσφυγας ο ίδιος δικαιώθηκε ενός κλήρου τον οποίο δεν αποδέχτηκε, προκειμένου να δοθεί σε πρόσφυγα στερούμενο πόρων διαβίωσης. Μετά την ολοκλήρωση των απαλλοτριώσεων, την προεδρία του οικισμού Γιάννουλης ανέλαβε ο κάτοικος του οικισμού Γεώργιος Νικ. Τσαγκάρης.

Αναγνωρίζοντας τη σημαντική και ανιδιοτελή συμβολή του στην αποκατάσταση των προσφύγων και στη δημιουργία του οικισμού, μια από τις οδούς της Δημοτικής Κοινότητας Γιάννουλης φέρει το όνομά του.

 ΤΕΡΖΟΥΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

1.25.  Στωικίδης Πλάτωνας (1877 - 1970)89 Εικ. 25: Πλάτωνας Στωικίδης Γεννήθηκε στο Καραδερί Αττάλειας της Μικράς Ασίας το 187790. Ο πατέρας του Νικόλαος ήταν αναμεμιγμένος σε απελευθερωτικά κινήματα για τον ξεσηκωμό των συμπατριωτών του Μικρασιατών και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Η δράση του αυτή γίνεται αντιληπτή από τους Τούρκους και κυνηγημένος παίρνει το παιδί του, όντας χήρος και καταφεύγει στην Κύπρο. Εκεί ο μικρός Πλάτων μένει ορφανός καθώς πεθαίνει ο πατέρας του και αναλαμβάνει την προστασία του ένας θείος του, που ήταν θησαυροφύλακας της Μονής του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα. Έτσι μαθαίνει τα πρώτα γράμματα και διδάσκεται την Ψαλτική Τέχνη στη Σχολή της Σιών, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, με δάσκαλο τον Αγαθάγγελο Κυριαζίδη91. Μετά το τέλος των σπουδών του στην Ιερουσαλήμ και ενώ προοριζόταν για τον ιερατικό κλάδο, ξαφνικά και για άγνωστους λόγους, τα εγκαταλείπει όλα και ασκεί βιοποριστικά το επάγγελμα του Ιεροψάλτη σε διάφορες πόλεις. Την περίοδο που ήταν στη Κύπρο κατετάγη στο στρατό και μαζί με τριακόσιους Κυπρίους, υπό την ηγεσία του Κύπριου πολιτευτή Μιχαήλ Χατζηγιάννη, υπηρέτησε ως έφεδρος στη Θέρισο της Κρήτης. Στα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα εντάσσεται στα αντάρτικα σώματα, υπό την αρχηγία του Κώστα Γαρέφη και παίρνει μέρος στον αγώνα για την απώθησή των Βουλγάρων. 89 Συνέντευξη του κ. Νικόλαου Στωικίδη στην ραδιοφωνική εκπομπή «Φως Ιλαρόν» του κ. Ιωάννη Μπατζέλα, (27-05-2003). 90 Καλογερόπουλος, Το Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, 1998, σ. 543. 91 Οικονόμου, Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική και ψαλμωδία, 1994, σ. 314. 76 Η περιπλάνηση του αυτή καταλήγει το 1915 σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών στη Λάρισα. Το 1916 παντρεύτηκε τη Λαρισαία Βιργινία Μάντζου και απέκτησαν πέντε παιδιά την Αγγελική, τον Παναγιώτη, τον Γιώργο, τον Νικόλαο και την Ειρήνη. Εργάζεται ως Πρωτοψάλτης στον Ι. Ν. Αγ. Νικολάου από το 1915 έως το 1924. Παράλληλα όμως και εξαιτίας της πολύτεκνης οικογένειας του ασκούσε και άλλα συναφή επαγγέλματα, όπως ιδιαίτερα μουσικά μαθήματα στο σπίτι του, ατομικά και σε σύνολα, καθώς επίσης και λογιστικές εργασίες σε πολλές εκκλησίες. Το 1922, ευαισθητοποιημένος από το δράμα των Μικρασιατών και Θρακών Προσφύγων και ενθυμούμενος τις δικές του περιπλανήσεις, προσφέρει μεγάλο κοινωνικό έργο. Λόγω τις γνωριμίας του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο πρωτοστατεί, ως πρόεδρος της επιτροπής αποκατάστασης Προσφύγων Λάρισας, στην εύρεση, απαλλοτρίωση και διαμονή γης στους κατατρεγμένους πρόσφυγες. Έτσι, μετά από δικές του ενέργειες και αγώνες απαλλοτριώνεται έκταση οκτώ χιλιάδων στρεμμάτων του αγροκτήματος Χαροκόπου και δημιουργείται στην ευρύτερη περιοχή της Λάρισας ο οικισμός της Γιάννουλης, του οποίου οι κατοικίες διανεμήθηκαν με απόλυτη διαφάνεια στους πρόσφυγες. Διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος και γραμματέας του νεοσύστατου οικισμού από το 1925 έως το 1928. Το 1924 ο Μητροπολίτης Αρσένιος τον καλεί να αναλάβει Πρωτοψάλτης στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου, θέση που την κρατάει μέχρι τη συνταξιοδότηση του. Παράλληλα διδάσκει Β. Μ. και δημιουργεί δικιά του σχολή με τις ευλογίες του τότε Μητροπολίτου. Εκτός της κύρια ασχολία του με το αναλόγιο και το διδακτικό έργο ο Στωικίδης έχει ασχοληθεί και με την σύνθεση έργων. Έχει μελοποιήσει χερουβικά και κοινωνικά σε όλους τους ήχους, δοξαστικά ιδιόμελα στιχηρά εορτών και αγίων, δοξολογίες, αλληλουιάρια του Ακάθιστου Ύμνου, ύμνους Μεγάλης Εβδομάδας, τον Ν΄ Ψαλμό σε ήχο β΄, πλάγιο α΄ , βαρύ και πλάγιο δ΄ , πολυχρονισμούς στους Μητροπολίτες Λαρίσης και Πλαταμώνος Αρσένιο και Δωρόθεο, καταβασίες, λειτουργικά, αντίφωνα, πληρωτικά κ.α.. Σύμφωνα με μαρτυρία μη εξακριβωμένη του γιού του Νικόλαου μελοποίησε το Απολυτίκιο του Αγίου Αχιλλίου σε στίχους του Μητροπολίτη Λαρίσης Δωρόθεου. Έχει αφήσει πολλά μελοποιημένα μαθήματα και ογδόντα δημώδη τραγούδια, γραμμένα με τη Βυζαντινή σημειογραφία. Όλα αυτά ανέκδοτα. Για το πλήθος αυτό των έργων του έχει αποκτήσει από τους τοπικούς εκκλησιαστικούς κύκλους το προσωνύμιο «Νέστωρ της Βυζαντινής Μουσικής».  Ο Πλάτων Στωικίδης ήταν ένας πολύ μορφωμένος

tag