της μαθήτριας ΑΡΣΕΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑΣ
Ο πατέρας της προγιαγιάς μου που λεγόταν Friedrich Buttner ζούσε στη Γερμανία ,όταν ξεκίνησε ο Β΄
παγκόσμιος πόλεμος στις 1/9/ 1939 .
‘Ηταν μόλις 26 ετών όταν τον φώναξαν να πάει ως φαντάρος στα
σύνορα Γερμανίας - Πολωνίας .Άφησε πίσω του σύζυγο με δύο μικρά παιδιά .
Από εκεί που ήταν έστελνε φωτογραφίες για να
δείξει πόσο χιόνι και κρύο είχε.
Για τη
γυναίκα του ήταν πάρα πολύ δύσκολο, καθώς δεν έβρισκαν εύκολα τροφή και ήταν
μόνη της με δύο παιδιά .Τους μοίραζαν μερικές μάρκες με τις οποίες μπορούσαν να
προμηθεύονται λίγο από όλα τα τρόφιμα .
Πολλές φορές η γυναίκα του πήγαινε μέσα στα
χωράφια και παρακαλούσε τους αγρότες να της δώσουν τα φρούτα που είχαν πέσει
αλλά αυτοί ήταν πολύ αυστηροί μαζί τους και την έδιωχναν.
Το 1940 ο Friedrich πήγε στον πόλεμο
με τη Ρωσία και εκεί έχασε κάθε επικοινωνία με τους δικούς του .
Στις
24/2/1944 οι Αμερικανοί μπήκαν στη Γερμανία με σκοπό να καταστρέψουν τα
εργοστάσιά της .Ο γερμανός προπροπάππος
μου συνέχισε να συμμετέχει στον πόλεμο .
Η προγιαγιά μου σαν μικρό κοριτσάκι που ήταν
μόλις 7 χρονών θυμότανε έντονα τους ήχους από τη σειρήνες .Μέσα σε ένα βράδυ είχαν
ρίξει οι Αμερικανοί χίλιες βόμβες .Είχε πιάσει φωτιά έξω από το σπίτι τους αλλά
σώθηκαν αφού είχαν προλάβει να κρυφτούν στο υπόγειο .
Το 1945 ο
πόλεμος τελείωσε και ο Friedrich γύρισε σπίτι με
τραυματισμένο το αριστερό του πόδι ενώ ο αδελφός του αγνοείται μέχρι σήμερα.
Μαρτυρία της ‘Αννας Πίκνια