του μαθητή Εμμανουήλ Χρήστου
Ο παππούς μου, Στέφανος Εμμανουήλ, κατοικούσε στη Μικρά Ασία και
συγκεκριμένα στην πόλη Αξάρι .Το 1922 οι Τούρκοι έδιωξαν όλους τους Μικρασιάτες
και ήρθε εδώ στη Γιάννουλη .
Η γιαγιά μου η οποία ήταν από τους Γόννους
γνωρίστηκε με τον παππού μου το 1924 και ήρθαν να κατοικήσουν στη Γιάννουλη.
Ήταν ξεριζωμένοι, χωρίς σπίτι, χωρίς λεφτά και χωρίς τίποτα .
Όμως ο Βενιζέλος έδωσε
σε όλους τους πρόσφυγες ένα σπίτι και εβδομήντα στρέμματα χωράφια .Μόλις η
γιαγιά μου γέννησε και έκανε παιδιά , πήρε το κάθε παιδί από λίγα στρέμματα ή
τα μοιράζονταν όλα τα αδέρφια μαζί.
Μαρτυρία της κόρης της γιαγιάς μου.
Το Αξάρι είχε τότε πάνω από 10.000 Ελληνες κατοίκους. Με την είσοδό του, ο τουρκικός στρατός κατέγραψε τους άρρενες, περίπου 7.000, για να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ωστόσο, σε μια πρακτική που εφάρμοσαν είκοσι χρόνια μετά και οι ναζί, τους οδήγησαν σε μία χαράδρα στο Κιρτίκ Ντερέ όπου τους κατάσφαξαν. Οσες γυναίκες δε, δεν ήθελαν να δοθούν στους Τούρκους, αυτοκτόνησαν. Τούτα, την αποφράδα ημέρα της 21ης Αυγούστου ’22 ενώ ο ελληνικός στρατός, με εντολή Στεργιάδη, είχε αποχωρήσει από την περιοχή «για να αποφευχθούν τα τουρκικά αντίποινα».
Λίγους μήνες νωρίτερα, το Αξάρι είχε καταληφθεί από το περιβόητο Σύνταγμα Ευζώνων 5/42 του Νίκου Πλαστήρα, ο οποίος είχε προχωρήσει με τους… τσολιάδες του (σ.σ. φορούσαν την παραδοσιακή ελληνική στολή) τόσο μέσα στην ενδοχώρα που ουδείς είχε πιστέψει ότι είχε καταλάβει έκταση μήκους 57 χλμ. μέσα σε… μία ημέρα.
Σήμερα το Αξάρι ονομάζεται Ακισάρ και είναι, με 1,5 εκατ. κατοίκους, η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας της Μανισά, της παλιάς ελληνικής Μαγνησίας. Η επαρχία αντιστοιχεί στην αρχαία Λυδία και στην περιοχή αυτή βρίσκονταν οι Σάρδεις, η αρχαία της πρωτεύουσα.