Της μαθήτριας ΤΖΙΝΚΩΣΤΑ ΗΛΙΑΝΑΣ
Ο παππούς μου φοίτησε στο 3ο δημοτικό σχολείο και το 1ο
γυμνάσιο αρρένων της Λάρισας .Ξεκίνησε το σχολείο το 1951 δηλαδή τα πρώτα
χρόνια μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τον εμφύλιο .
Τότε λοιπόν το σχολείο ξεκινούσε στις 8:30 ως το 13:30,
αλλά οι μαθητές πήγαιναν τρεις φορές πρωί και τρεις απόγευμα επειδή έκαναν
μάθημα και το Σάββατο.
Λόγω του σχεδίου Μάρσαλ
στα σχολεία μοίραζαν στα παιδιά γάλα και κίτρινο τυρί μιας που τα χρόνια μετά
τον πόλεμο ακόμα υπήρχε φτώχεια και πείνα .
Έτσι οι μαθητές είχαν δεμένα στις σάκες τους ένα κυπελάκι
και ένα μικρό μαύρο πίνακα όπου έγραφαν τα μαθήματά τους .Επίσης έγραφαν με
κονδυλοφόρο και μελάνι και με κιμωλία στον μαυροπίνακα .
Τα μαθήματά τους ήταν παρόμοια με τα δικά μας όμως έκαναν
και καλλιγραφία.
Κάθε δάσκαλος ή δασκάλα
αναλάμβανε μια ολόκληρη τάξη και δίδασκε όλα τα μαθήματα .Οι δάσκαλοι όμως ήταν
πολύ αυστηροί ,χτυπούσαν τους μαθητές με χάρακα ή βίτσα, τους έδιναν σφαλιάρες
και τους έβαζαν τιμωρία να κοιτούν τον τοίχο .Ωστόσο ο παππούς λέει πως τελειώνοντας στο δημοτικό είχα γνώσεις σαν τελειόφοιτοι του
σημερινού γυμνασίου.
Ενώ το δημοτικό ήταν
μικτό, στο γυμνάσιο υπήρχαν σχολεία αρρένων και θηλέων .Τα αγόρια φορούσαν
πηλίκιο και τα κορίτσια μπλέ ή μαύρη ποδιά και άσπρο γιακά.
Το γυμνάσιο
ξεκινούσε με την Τρίτη τάξη και τελείωνε με την Ογδόη.
Στην πέμπτη
γυμνασίου επέλεγαν την κατεύθυνση που θα ακολουθούσαν, πρακτική ή κλασική για
να πάνε στο αντίστοιχο σχολείο .΄Οπως και σήμερα οι καθηγητές στο γυμνάσιο
δίδασκαν τα μαθήματα ανάλογα με την ειδικότητά τους και εξακολουθούσαν να είναι
το ίδιο αυστηροί.
Μάλιστα αν τους
έβλεπαν στον κινηματογράφο, σε κάποιο καφέ ή σε κάποιο άλλο μέρος που δεν
επιτρεπόταν να πάνε έπαιρναν αποβολή. Κλείνοντας, ακόμη κι αν οι συνθήκες έχουν αλλάξει πολύ στο πέρασμα του χρόνου από την
εποχή του παππού μου, ο σκοπός του σχολείου παραμένει ο ίδιος ,να μας μορφώνει
και να βοηθά να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.