Του μαθητή ΓΕΛΑΛΗ' ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Ο παππούς μου ο Νίκος το 1960 ήταν 35 χρονών
και παντρεμένος με ένα παιδί. Στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο ήταν πολύ δύσκολο
να βρεις δουλειά οπότε αποφάσισε με άλλους συγχωριανούς του να πάνε στη Γερμανία
για δουλειά .
Εκεί έμεναν όλοι μαζί στις εργατικές κατοικίες .Η
δουλειά από τους ανέθεσαν ήταν να δουλεύουν στα ανθρακωρυχεία ,μια δουλειά πάρα
πολύ σκληρή και επικίνδυνη. ‘Οσο αφορά στις
συνθήκες έπρεπε να δουλεύουν 8 ώρες βάρδιες όλο το 24ωρο .Σκάβανε χιλιόμετρα
κάτω από τη γη με μια αξίνα στο χέρι και ένα φακό στο κεφάλι μέσα στο σκοτάδι,
μέσα στην σκόνη γεμάτοι φόβο μη τους πλακώσει το χώμα που βρισκόταν από πάνω
τους .Βασική τους επιδίωξη ήταν η εξόρυξη λιγνίτη τον οποίο φόρτωναν σε βαγόνι
και τον έστελναν στην επιφάνεια.
Η πιο δύσκολη στιγμή της ημέρας ήταν όταν
τελείωνε η βάρδια .Έβγαιναν στην επιφάνεια και στην έξοδο έβλεπαν έναν πίνακα
που αναγραφόταν ο αριθμός κάθε στοάς και των ατόμων που είχανε πεθάνει σε αυτές.
Μαρτυρία : Νικόλαος Γελαλής,90 ετών (ημ.γέν.1935)