Α. ΟΙ ΠΡΟΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΟΥ
1.Οι γονείς του παππού Κώστα σκοτώθηκαν κατά την καταστροφή της Σμύρνης και αυτός μαζί με την αδελφή του ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα σε ηλικία είκοσι περίπου χρονών. Η αδελφή του παντρεύτηκε στην Αθήνα και ο ίδιος εγκαταστάθηκε στο χωριό Δοξαράς Λάρισας. . Μετά τον γάμο του με τη Ζαχαρώ πήγε στη Γιάννουλη το 1925 και πήρε κλήρο το 1928.
2.Η μητέρα της γιαγιάς Ζαχαρώς πέθανε πριν από τη Μικρασιατική καταστροφή. Επιχειρώντας να ανάψει φωτιά για να μαγειρέψει προκλήθηκε πυρκαγιά που έκαψε το σπίτι και πέθανε από τη στενοχώρια της για αυτό το γεγονός. Η γιαγιά μου Ζαχαρώ Θεριμιώτη το γένος Σπυρίδωνα Μπέη γεννήθηκε στο Οδεμήσιον της Μ. Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα, το 1905. Όταν ήρθε ως προσφυγοπούλα στην Ελλάδα ήταν 17 χρονών Η γιαγιά Ζαχαρώ ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα σε ηλικία δεκαέξι χρονών με τον πατέρα της Σπύρο και τον αδελφό της Γιάννη Μπέη. Τα μέλη της οικογένειάς της ,μετά από περιπλάνηση σε όλη την Ελλάδα προκειμένου να εργαστούν για να επιβιώσουν , εγκαταστάθηκαν στη Γιάννουλη και το 1928 πήραν κλήρο. Είχε και άλλα δύο αδέλφια που κατατάχθηκαν στον ελληνικό στρατό ,πολέμησαν στο Αφιόν Καραχισάρ και κηρύχθηκαν αγνοούμενοι.
Θυμάμαι την γιαγιά μου να κάθεται τα απογεύματα δίπλα στο μικρό τρανζίστορ και να ακούει τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού. Περίμενε ότι ίσως επιστρέψουν τα δυο αγνοούμενα αδέρφια της, τα οποία είχαν καταταχτεί στον Ελληνικό Στρατό. Από τότε που έφυγαν να πολεμήσουν στο Αφιόν Καραχισάρ, δεν είχε νέα τους και η καημένη περίμενε….
Για τον Χρήστο , τον μικρό αδελφό του πατέρα της , μεταξύ άλλων μου διηγήθηκε και την παρακάτω ιστορία :
“ Ο Χρήστος Μπέης ήταν ψηλός, δυνατός και όμορφο παλληκάρι. Οι Τούρκοι τον είχανε πάρει στα Αμελέ Ταμπουρού. Εμείς τον είχαμε ξεγραμμένο, γιατί όποιος πήγαινε εκεί δεν είχε γυρισμό. Το ‘22 έγινε η καταστροφή. Εγώ με τον πατέρα μου, Σπύρο, και τον αδελφό μου, Γιάννη Μπέη, γλυτώσαμε και ήρθαμε πρόσφυγες στην Ελλάδα. Γυρίσαμε πολλά μέρη και τελικά εγκατασταθήκαμε στην Γιάννουλη. Στην αρχή, μείναμε στις ξύλινες παράγκες, στα παλιά (ντάμια) του Χαροκόπου. Μετά, εμφανίσθηκε ο αγνοούμενος για χρόνια, Χρήστος Μπέης αδελφός του πατέρα μου. Όταν τον είδαμε δεν πιστεύαμε ότι σώθηκε.
Τον ρώτησα πώς γλύτωσε και μου είπε τα παρακάτω « Στο στρατόπεδο εργασίας, που βρισκόταν στα βάθη της Τουρκίας, μας έβαζαν να φτιάχνουμε δρόμους. Μια μέρα, ο διοικητής μας ανακοίνωσε ότι την επομένη μέρα θα επισκεπτόταν το στρατόπεδο ένας αξιωματικός και ήθελε έναν Έλληνα να παλέψει με ένα Τούρκο. Αν ο Έλληνας νικούσε θα τον απελευθέρωναν. Οι κρατούμενοι πρότειναν εμένα και εκείνο το βράδυ μερικοί μου δώσανε να φάω το δικό τους φαγητό για να έχω δύναμη. Την άλλη μέρα πάλεψα και νίκησα. Η ήττα ήταν ντροπή για τους Τούρκους. Εγώ περίμενα ότι θα ανακοίνωναν την απελευθέρωσή μου, όμως αυτό δεν έγινε. Το ίδιο βράδυ οι συγκρατούμενοι μου, μου λένε ότι οι Τούρκοι δεν θα κρατήσουν το λόγο τους και θα με εκτελέσουν, γι’ αυτό και με συμβούλευσαν να δραπετεύσω. Έτσι έγινε, χαμένος για χαμένος ήμουν το ίδιο βράδυ δραπέτευσα.
Κρύφτηκα σε ένα περιβόλι. Μετά από δύο μέρες ο Τούρκος που είχε το περιβόλι με βρήκε. Του είπα στα τουρκικά : αν είσαι άνθρωπος του θεού μη με προδώσεις. Δεν με πρόδωσε. Αυτός και η οικογένειά του με έκρυψαν και με έσωσαν, ήταν καλοί άνθρωποι. Εγώ παρίστανα τον τούρκο εργάτη. Όταν έφυγε το μεγάλο κακό και αφού πέρασαν χρόνια με φυγάδευσαν στα παράλια της Μικράς Ασίας και από εκεί με ψαροκάικο στην Μυτιλήνη. Μετά από χίλια βάσανα και με την βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού σας βρήκα. »
Σημ. Ο θείος της γιαγιάς μου, Χρήστος Μπέης, παντρεύτηκε στους Γόννους μια νέα γυναίκα την Κατερίνα που ήταν χήρα με ένα κοριτσάκι. Μαζί της δημιούργησε οικογένεια και απέκτησε τρία παιδιά. Ένα από τα παιδιά της ήταν και η αγαπημένη μου θεία, Λενιώ Καραβίδα, που παντρεύτηκε τον Καραβίδα Βαγγέλη και έζησε στην Γιάννουλη, σε ένα σπίτι απέναντι από το πατρικό μου.
·
..............................................................................................................................................
Β.ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΟΥ .
1.Στην γιαγιά μου Ζαχαρώ ,που γεννήθηκε το 1902 στο Οδεμήσιον της Μ.Ασίας, η μοίρα της έδωσε πολλά χτυπήματα.Όπως έλεγε η ίδια, είδε τη σφαγή και το κάψιμο της Σμύρνης, τα δυο αδέρφια της πολεμώντας σκοτώθηκαν στον Μικρασιατικό πόλεμο, ταλαιπωρήθηκε ως προσφυγοπούλα περιδιαβαίνοντας την Πελοπόννησο. Όταν κατάφερε να κάνει οικογένεια, έχασε ένα μωρό στην γέννα και ακόμη ένα τον Αγαμέμνονα, περίπου ενός έτους. Στον πόλεμο του 1940, οι Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν τον σύζυγό της Κωνσταντίνο Θεριμιώτη ,επειδή ήταν στο ΕΑΜ, και έμεινε χήρα με τρία ανήλικα παιδιά.
Έγγραφα παραχώρησης γης στον Μικρασιάτη πρόσφυγα παππού μου, Κωνσταντίνο Θεριμιώτη .
Οικία Θεριμιώτη Κωνσταντίνου ( λήψη 2026)
1935
Η Ζαχαρώ Θεριμιώτη, σύζυγος του Κωνσταντίνου Θεριμιώτη, με τα παιδιά της Βαγγελιώ και Νίκο .Το τρίτο παιδί ,η Δέσποινα ,ήταν μωρό και δεν είναι στη φωτογραφία.
Το μνημείο στο κοιμητήριο Γιάννουλης για τους Κωνσταντίνο Θεριμιώτη, Απόστολο Αβδιμιώτη, Μιχαήλ Κουλουψούζη, Χρήστο Μιχαλακίδη.
2. Οι γονείς της μητέρας μου Κατίνας ήταν ο Αδαμάντιος Μαργαρίτης πρόσφυγας από την Καλλίπολη Θράκης και η Βασιλεία Χικίμογλου πρόσφυγας από το Σαλιχλί ( αρχαίες Σάρδεις).
Ο Αδαμάντιος και η Βασιλεία αρραβωνιασμένοι(περίπου 1934-1935)
( περίπου το1939)
(Από αριστερά ) Η γιαγιά μου Βασιλεία Χικίμογλου- Μαργαρίτη με τη μητέρα μου Κατίνα στην αγκαλιά της (η μητέρα μου γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1936). Δίπλα της η κουμπάρα της, η Μπαξεβάνη Χρυσούλα. Κρατάει στην αγκαλιά της το βαφτιστήρι της, τον αδελφό της μητέρας μου Νίκο Μαργαρίτη .Δεξιά της είναι η κόρη της Στάσα και πίσω τα δυο της αγόρια . Στα αριστερά της ο γιος της Παντελής, ο οποίος μετά τον πόλεμο παίζοντας σε μια αλάνα στη Γιάννουλη σκοτώθηκε από χειροβομβίδα που βρήκε. Στα δεξιά της ο γιος της Νίκος.
( Η φωτογραφία είναι από τη βάπτιση του αδελφού της μητέρας μου Νίκου.)
Οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια της κατοχής είχε επιτάξει τον Πύργο Χαροκόπου, το Δημοτικό
σχολείο αλλά και σπίτια κατοίκων (κυρίως Θρακιωτών προσφύγων) .Εκείνη την εποχή
η Γιάννουλη είχε μόνο μία βρύση στην πλατεία Μικρασιατών που βρίσκεται κοντά στο (πέτρινο) δημοτικό σχολείο. Η γιαγιά μου όμως η Βασιλεία Χικίμογλου στο σπίτι της
είχε «τουλούμπα» και είχε εύκολη
πρόσβαση σε νερό. Την τουλούμπα την είχε φτιάξει ο άντρας της Αδαμάντιος
Μαργαρίτης. Οι Γερμανοί για αυτόν τον λόγο έβαλαν τσίγκια μέσα στην αυλή του σπιτιού και εγκατέστησαν
εκεί το μαγειρείο τους. Ο μάγειρας κάθε πρωί έφτιαχνε φαγητό και συχνά έδινε
και στην οικογένεια της γιαγιάς μου, που
είχε τέσσερα παιδιά.
...................................................................................................................................................................
Γ. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ
1.
Ο πατέρας μου Νίκος Θεριμιώτης και η μητέρα μου Κατίνα Μαργαρίτη-Θεριμιώτη αρραβωνιασμένοι.
Φωτογραφία του γάμου των γονιών μου (1958).
Η μητέρα μου, Κατίνα Μαργαρίτη (Φωτογράφιση από τον Τάκη Τλούπα στην αυλή του φωτογραφείου του).
Η μητέρα μου τέταρτη από αριστερά ( Άγιος Θωμάς Αμπελώνα , 1956)
(Από δεξιά ) Η μητέρα μου , η φίλη της Τσίλα Ελένη και η αδελφή της μητέρας μου Σοφία Μαργαρίτη στον Άγιο Χαράλαμπο Γιάννουλης (είναι το μικρό εκκλησάκι δίπλα στο κτήμα Χαροκόπου).
2.
1967
Τα αδέλφια μου. Από δεξιά, η μεγαλύτερη αδελφή μου Ζαχαρούλα ,στη μέση ο μικρότερος αδελφός μου Κώστας και αριστερά του εγώ.
.
1970.Πάσχα στην αυλή του Ηρακλή Καρανίκα. Από δεξιά ο πατέρας μου Νίκος με την Ζαχαρούλα μπροστά του, στη μέση η γιαγιά Ζαχαρώ
έχει στην αγκαλιά τον Κώστα και αριστερά η μητέρα μου με εμένα. Το σπίτι είναι επί της οδού Σμύρνης στα μικρασιατικά ,πολύ κοντά στο δικό μου.
1973.
Σχολικές επιδείξεις στο τέλος του καλοκαιριού στην αυλή
του (πέτρινου) 1ου Δημοτικού Σχολείου Γιάννουλης.
Από δεξιά εγώ, ο Κώστας και η Ζαχαρούλα
Αγία Παρασκευή ,Τέμπη ,περίπου 1974
Από δεξιά η Παχούμη Δέσποινα και ο σύζυγός της Δημήτρης. Βάσος Παχούμης Επειδή ο μεγάλος τους γιος ενταγμένος στο ΕΛΑΣ και αργότερα στο Δ.Σ. δεν παραδόθηκε , τους εξόρισαν στο Τρίκκερι και Κεφαλλονιά αντίστοιχα. Τα δυο μικρότερα παιδιά τους έμειναν μόνα τους και τα φρόντιζε η γειτονιά, όσο καιρό ήταν στην εξορία. Ο Βάσος έκλεψε και παντρεύτηκε τη μικρότερη αδελφή του πατέρα μου, τη Δέσποινα .Αριστερά η αδελφή μου Ζαχαρούλα.
Κατά την δύσκολη περίοδο του κορονο'ι'ού ο πατέρας μου στο μνημείο της Πλατείας Θρακιωτών αποδίδει τιμή στον πατέρα του Κωνσταντίνο Θεριμιώτη και Απόστολο Αβδιμιώτη, Μιχαήλ Κουλουψούζη ,Χρήστο Μιχαλακίδη ,κατοίκους της Γιάννουλης τους οποίους εκτέλεσαν οι Ναζί.
Οι γονείς μου στην αυλή του σπιτιού τους.
Ο αγώνας για την αναγνώριση της αντιστασιακής δράσης του παππού μου
.(Πατήστε το βελάκι δεξιά)
